Waarom Nick Cave de mooiste muziek maakt

(n.a.v. een comment van MdK op een post van peter)
Waarom vind ik de muziek die Nick Cave maakt zo mooi? Drie redenen: 1. de muziek is prachtig: mooie melodieƫn, verrassende instrumentatie. En: Cave heeft een prachtige stem. 2. De teksten die Cave schrijft zijn gedichten in een stijl die mij erg aanspreken: hij weet met minimale woorden een krachtig beeld te schetsen. Dit vind ik in het bijzonder een mooie beeld:

Seasons came, Seasons went
The winter stripped the blossoms bare
A different tree now lines the streets
Shaking its fists in the air

Cave beschrijft hoe in een zomer geliefden trouwen onder de (witte) bloesem van kersenbomen. De winter brengt echter weinig goeds. Het beeld van een boom zonder bloesem en bladeren als een vuist in de lucht, drukt meteen uit hoe het met de liefde staat…

Een derde reden dat ik Nick Cave prachtige muziek vindt, heeft te maken met de thema’s waar hij over zingt: dood, liefde en geloof. Een drie-eenheid van existentiĆ«le thema’s.

Een van de mooiste voorbeelden vind ik “Brompton Oratory”. Qua muziek vind ik deze niet de beste, hoewel de muziek ook na vele keren blijft boeien. Maar qua tekst en qua thema, spreekt het mij het meeste aan. Ik neem de tekst hier integraal over.

Up those stone steps I climb
Hail this joyful day’s return
Into its great shadowed vault I go
Hail the Pentecostal morn

The reading is from Luke 24
Where Christ returns to his loved ones
I look at the stone apostles
Think that it’s alright for some

And I wish that I was made of stone
So that I would not have to see
A beauty impossible to define
A beauty impossible to believe

A beauty impossible to endure
The blood imparted in little sips
The smell of you still on my hands
As I bring the cup up to my lips

No God up in the sky
No devil beneath the sea
Could do the job that you did, baby
Of bringing me to my knees

Outside I sit on the stone steps
With nothing much to do
Forlorn and exhausted, baby
By the absence of you

Wat mooi is, natuurlijk, is dat deze tekst expliciet over religie gaat. Cave heeft een beetje dubbelzinnige relatie met (christelijke) religie. Hij kan er erg warm over spreken — zie bijvoorbeeld het voorwoord van hem bij het Evangelie van Marcus, in een speciale uitgave die een tijdje geleden in veel winkels te vinden was — en tegelijkertijd is hij weinig orthodox te noemen in zijn behandeling van God & geloof. Ook dus in Brompton Oratory. Wat ik zo mooi in deze song vindt is de zeer beeldende en dubbelzinnige wijze waarop hij geloof en liefde verbindt.

Cave (of althans de ik in de song) gaat naar de kerk op pinksterochtend, maar blijkbaar vindt hij het niks. Hij beschrijft de donkere kerk, en de koele stenen apostelen, “allright for some”, maar niet voor hem. Dan blijkt dat hij zich wel ‘identificeert’ met de apostelen, althans de stenen variant: graag zou hij ook versteend, zonder gevoel, in de kerk zijn leven doorbrengen. Dan zou hij niet meer geconfronteerd hoeven te worden met “a beauty impossible to endure”. Hij denkt al deze dingen terwijl de beker met wijn van de eucharistie door gegeven wordt.

Het lijkt onduidelijk wat deze beauty is. Eerst lijkt het alsof hij het over de eucharistie heeft:

A beauty impossible to endure
The blood imparted in little sips

Maar dan, terwijl hij drinkt, ruikt hij de geur van zijn geliefde nog op zijn handen, en wordt duidelijk — voor de ik-figuur maar ook voor de luisteraar — dat de “beauty” een menselijke geliefde is, van vlees en bloed, niet van steen.

The smell of you still on my hands
As I bring the cup up to my lips

3 thoughts on “Waarom Nick Cave de mooiste muziek maakt

  1. Heel mooi nummer ja, People ain’t no good. Ik heb nog wel wat meer juweeltjes:

    Night, the shameless widow
    Doffed her weeds, in a pile
    The stars all winked at me
    They shamed a child
    Your funeral, my trial

    of

    If you’re in Heaven then you’ll forgive me, dear
    Because that’s what they do up there
    If you’re in Hell, then what can I say
    You probably deserved in anyway
    I guess I’m gunna find out any day
    For we’ll meet again
    And there’ll be Hell to pay

    of deze

    Nature had spoken it in the Spring
    With apple, plum and brand new pear
    Have you time for my company?
    No, I said, I have none to spare

    Ik heb het idee dat hij een beetje een bedaarde oudere jongere aan het worden is, maar eigenlijk maakt dat weinig uit hoewel ik dat vroeger (ahum) niet gedacht zou hebben. Het bijzondere aan hem, vind ik (behalve inderdaad ook die drie thema’s) dat hij, ehh hoe zeg je dat, verlangen naar liefde en rust en combineert met de minder mooie kanten van het leven en als het enigszins kan ook nog in dezelfde tekst.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>